Saturday, June 10, 2017

மலரினும் மெல்லிது காமம் - சின்னம் வைத்தல்

ஓவியம் : John Fernandas 

தமிழில், பொதுவெளியில் சொல்லத்தகாத சொற்களை வேறு பொருள் கொண்டு சொல்வதை 'இடக்கரடக்கல்' என்பார்கள். 'இடக்கர்' என்றால் சொல்லத்தகாத சொல். சொல்லத்தகாத சொல்லை அடக்கிக் கூறுதல் இடக்கரடக்கல். இதைத் தகுதிச் சொல்வழக்கு என்பார்கள். இது கவிதைகளுக்குத் தனியொரு அழகைச் சுமந்துவரும்.

கவிஞர் வாலி தனது பாடல் வரிகளில் இடக்கரடக்கல் பயன்படுத்தும் விதம் இரசிக்கத்தக்கது. சிலநேரங்களில் அந்தச் சொற்பிரயோகங்களே அவற்றுக்கு உயர்ந்ததொரு நிலையைப் பெற்றுத்தரும். உதாரணமாக, "மின் வெட்டு நாளில்" என்கிற பாடலில் "பிரியாத வண்ணம் புறாக்கள் தோள் சேரும்" என்றொரு வரி வருகிறது. இரு பறவைகள் சேர்ந்து உறவு கொள்வதைச் சொல்வதற்கு பல வார்த்தைகள் இருந்தாலும், "தோள் சேர்த்தல்" என்கிற வார்த்தையில் ஒரு சிநேகமும் இணக்கமும் வெளிப்படுகிறது. காமம் அழகு பெறுகிறது.

அதேபோல, "தீ இல்லை புகை இல்லை" என்கிற பாடலில் ஒவ்வொரு வரிகளிலும்  தமிழ் அழகு செழித்திருக்கும். "முன்னும் பின்னும் சின்னம் வைப்பேன் சின்னச் சின்னதாய்" என்கிற வரிகள் கவனிக்கத்தக்கது. 

உறவு கொள்கையில் நகக்குறி  இடுதல், பற்கள் பதித்தல் எல்லாம் காதலின் பெறுமதிமிக்க   சின்னங்கள் என்பது   வாத்ஸ்ஸாயனர் கூற்று. ஒருவரின் இன்மையின்போது அவற்றைப் பார்த்து இரசிப்பது காதலர்களுக்கு ஆறுதல் என்று சொல்கிறார். வாத்ஸாயனர் கூற்றுப்படி,  நகக்குறி இடுதலில் எட்டு வகைகள் இருக்கிறது. பற்கள் பதிப்பதில் பத்து வகைகள் இருக்கிறது. எங்கெங்கு பதிக்கவேண்டும், எங்கெங்கு கூடாது  என்றும் இருக்கிறது. இது பயிற்சியால் செய்யவேண்டிய கலை. காயங்கள் ஏற்படுத்தாமல் தடயங்கள் மட்டும் விட்டுச் செல்லல் பயிற்ச்சியால் மட்டுமே விளையக்கூடியது. ஆழ்ந்த காதல் உணர்வை வெளிப்படுத்த இடப்படும் அடையாளங்கள். காதலின் உச்சத்துக்கு துணையால் சூட்டப்பட்ட மரியாதைச் சின்னம் என்று காதலர்கள் மகிழ்ந்து கொள்வார்கள். அதைப் பார்க்கையில் அவர்களுக்கு மீண்டும் சேர்த்துக்கொள்ளவேண்டும் எனத் தோன்றும்.

நம்முடைய கலிங்கத்துப் பரணியில் ஒரு பாடல் வருகிறது. பதிக்கப்பட்ட  அடையாளங்களை யாரும் இல்லாத நேரம் பார்த்து  பெண்கள் கண்டுகளித்து பெருமை கொள்வர் என்று சொல்கிறது பாடல்.

ஆனால் வாத்ஸாயனர் காமசூத்திரம் எழுதும்போது பெண்களின் இச்சைகளுக்கும் முன்னிலை கொடுத்தவர் என்பதால் பெண்கள் இடும் நகக்குறிகள் குறித்தும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். நம்முடைய படைப்புகளில் பெண்களின் இச்சைகளுக்கு அதிக  முக்கியத்துவம் தரப்படவில்லை என்கிற விமர்சனம் நீண்டகாலமாக இருக்கிறது. சினிமாப் பாடல் வரிகளில் வைரமுத்து வரிகள் இதை உடைத்தது.

'நகக்குறி இடுதல்' என்பதிலேயே ஒருவித உடன்பாடு இருக்கிறது. இந்தச் சின்னம் வைத்தல் என்கிற சொல்லும் அத்தனை நயமானது. 

படிப்பவர்கள், "வாங்கிக்கொண்டேன் உன்னை. ஆடை கொண்டதோ தென்னை" என்கிற வரிகளில் இருக்கும் அழகைக் கண்டறிய முனையலாம். வாலி குறும்புக்காரர். 

பகுதி 1

பகுதி 2

Wednesday, February 22, 2017

மணிரத்னத்தின் ஆண்கள்



இயக்குனர் மணிரத்னத்தின் திரைப்படங்களில் வருகிற  கதையின் நாயகிகளைப் போலவே நாயகர்களும் மனதில் ஒரு சிகரம் அமைத்து வாழ்பவர்கள். அவர்களைப் போலவே  அவர்களைச் சுற்றி இயங்கும்  ஏனைய ஆண் கதாப்பாத்திரங்களும்  மனதிடம் உள்ளவர்கள். உளவியல் இரீதியாக உறுதியானவர்கள். அதேநேரம், மனதினில் இருக்கும் காதல், ஈரம் போன்ற மென் உணர்வுகள் எல்லாவற்றையும் முகபாவனையிலும் செயல்களிலும் எழுதிக் காட்டக்கூடியவர்கள். உள்ளே நியூட்டன் கண்டறியாத ஒரு  ஈர்ப்பு இருந்துகொண்டேயிருக்கும். ஆப்பிள்கள் விழுகிறதா ரோஜாக்கள் விழுகிறதா என்பது பார்ப்பவர் பார்வையில் இருக்கிறது. நூறு பேரை அடித்து வீழ்த்துவதும், உரக்கப் பேசுவதும், நரம்புகள் புடைப்பதுமே வீரம் என்கிற முரட்டுத் தமிழ் சினிமாவின் வரையறையை உடைத்துப்போட்டவர்கள்.  வீரத்துக்கு "மன திடம்" என்று முகவரி எழுதியவர்கள். மனதிடம், கர்வம், அன்பு, காதல், மென்மை எல்லாம் ஒருசேரக் கொண்ட அரிதான ஆண்களின் பிரதிபலிப்பு. 


எழுத்தாளராகவும் பொறியியலாளராகவும் வருகிற கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் மாதவன், தீவிரவாதிகளை நேர்காணல் செய்யத் தனியே செல்லும் அரவிந்தசாமி, ஆய்த எழுத்து மைக்கல், 'பாம்பே'யில் தனியே போய்ப்  பெண் கேட்கும் அரவிந்தசாமி, ரேவதியை எதிர்கொள்ளும் மௌனராகம் மோகன், அழுத்தங்களை எதிர்கொள்ளும் அஞ்சலி ரகுவரன், தளபதி ரஜினி, யாருக்கும் விலைபோகாத குரு மாதவன், ஓக்கே கண்மணியில் வருகிற பிரகாஷ்ராஜ், தளபதி ஜெய்ஷங்கர்  என்று நீட்சியானதொரு பட்டியல் சொல்லலாம்.

வைரமுத்து எழுதியதுபோல ,

கர்வம் வந்தால் கல்லாய் உறைவான் 
காதல் வந்தால் கனியாய் நெகிழ்வான்

நேர்படப் பேசி, நினைப்பவற்றைச் சாதித்து, தன் படைப்புகள் மீதும், செயல்கள் மீதும் கர்வம் கொண்ட ஆண்கள். முரட்டுத்தனத்துக்கும் கர்வத்துக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. கர்வம் என்பது விலைமிகுந்த பொருள். சிறுமைப்படுத்தல்களிலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள எழுவது. காதல் அதனினும் உயர்வு. இந்த இரண்டையும் அவரின் நாயகர்களும் நாயகிகளும் எதிர்கொள்ளும் விதம் தனியானது. அடுத்த பதிவில் கர்வம் மோதிக்கொள்ளும் காதலை எழுதலாம் என்றிருக்கிறேன். அதற்கான அறிமுகம் இந்தப் பதிவு.

Thursday, February 16, 2017

நிலமடந்தை


மனப்பீடத்தில் வீற்றிருந்து மணிமொழி சூட்டி அழகு பார்க்கும் பெயரற்றவளுக்கு எழுதிய ஓலைகள்.

பாயல் கொள்ளுதல்  
கண்மணியாள்,
மூடிவைத்த வீணை போல் நினைவில் உனது வடிவு .தந்தி மீது இரு கயல்கள். வெறித்த வெண்ணிலவில் உறங்கும் புள்ளெல்லாம் எழுப்பிவிடத் தோன்றுகிறது. கிடக்கட்டும் வைகறை.

வள்ளியைத் தொழுதல் 

வள்ளீ ,
எனதன்பு சொல் நர்த்தகி. "அடுக்கடுக்காய் மலரும் விடியல் காண நீர்த்தாமரை விழித்திருக்கும்" என்று நீ சொன்னால்,அப் பொருளின் வேர் மருவிய மொழியும் பாதி வழியில் நாணும்.

கூதிர்காலம்...

நங்கை,
இது வெள்ளைச் சூரியன்கள் பார்க்கும் கன்னி மாதம். ஓர் அச்சிர ஆராதனம். ஊசிப் பூக்கள் நெருக்கையிலே ஒரு ஆளுயர விடமேற்றிக் கொலைகள் புரிகுவாய். உயிர் இறங்கிய மறுகணமே பற்றிக்கொண்டு எரிகிறதொரு சித்திரவனம் என்பாய். பதிலுக்கு, குளித்த மலர்கள் தொட்டுப் பறவை ராகம் பாடுகையில் உன் குற்றமிலாப் புன்னகை கள் என்றிருக்கிறேன்.
விழா மகளே, நங்காய்! இப்போதும் உன் செவியோரம் தவம்கிடந்து தொட்டுச் சென்றது ஒரு நெடிய பனிக்காற்றுத்தான் என்று சொன்னால் நீ நம்பப் போவதில்லை. நீ நம்பவில்லை என்றால் மட்டுமே பொய்களுக்குள்ளும் பொருளிருக்கும்.

சிவந்த நிலம் 

எழில்மொழி,
சற்றே செந்தூரம் குழைந்த குறிஞ்சி மண்ணில் வீழலாம் என்று காதலை வாழ்த்தி வணங்கிய உனது குரலில் பிழையில்லை. வானம் பார்த்துச் சரிகையில் உயர்ந்து ஓங்கும் நினது வண்ணம் தொழுதிருந்த இவனின் நற்றவத்திலும் பழுதில்லை. இளங்கிளியே கேளாய்! ஒவ்வொரு நாளும் சூரியன் புதியது என நீ அறியாய். அடுத்த புலர்தலில் அலர் மலர்ப் பாதம் வருட எண்ணிய யாசகனின் தாகம் நீ அறியாய். மலர்களைப் பறிக்க அஞ்சுபவனைத்தான் மலர்கள் நேசிப்பது உண்டு. இயற்றமிழ் வடித்தவர்கள் சொன்ன இச் சாத்திரமும் பொய்யில்லை. குறிஞ்சியோ இப்போதும் ஈரமாகத்தான் இருக்கிறது. ஈரமாக இருப்பதுதான் அதற்கு உயர்வு.

வனமகள் அழைப்பு 

நேர்நாயகி,
நினது தெரிவைப் பருவமதில், பைன் மரங்களால் நெருக்கமுற்ற கருங்காடுகளின் அழகைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறேன். பைன் மரங்கள் நெருக்கமாய் உயர்ந்திருக்கும். அவ்விருட்டில் காற்றுங்கூட மைபூசியிருக்கும்.அங்கே சூரியன் தீண்டாத இடங்களும் உண்டு. சிறுவேர்கள் தொடும் பெருமழையும் உண்டு. வெண்பனியை இருளில் படரவிட்ட இயற்கை அமுதவொளியில் உன் கண்மணி சுகம்பெறவேண்டும் நேர்நாயகி. தேர்போல் உயர்ந்தோங்கும் தீயின் ஊமை வடிவாய் உன் கருங்கூந்தல் சரியும்போதெல்லாம் ஒரு கருங்காட்டின் ஆதிவேட்கை என்னை அழைக்கிறது.


முத்தாடுபவள்
வெண்முகை,
உலவித்திரியும் நூற்பா வடிவினள்.ஒயிலாள் நடை அழகில் இடைமேகலை பகுதியாய் சாய்ந்து மிகுதியாய் எழுந்து முத்தங்கள் பல இடும். வெண்ணிறத் துகிலுக்கு மஞ்சள் நிறப் பூக்கள் என்றும், கருநீல நூற்பின்னலுக்கு வெண்ணூல் தனிலிருந்து வீழ்ந்த வெள்ளை நிற மொட்டுகளையும், வெள்ளிக்கொலுசிலிருந்து கழன்ற ஒன்றிரண்டு மணிகளையும் வைத்து அழகு கோர்க்கும் சுந்தர விழிகள். மண்ணிற் சிதறிய குங்குமமும், மாமரத்து அணிலின் பேச்சும், உழுது சிவந்த உழவன் கால்களும் அழகென்று நோக்கும் பணிமொழியாள் நெஞ்சம்.

அவள் குழல் வெப்பத்தில்...
கோதை,
முன்பனி ஈரத்தில் தன் விழிகளைத் திறப்பதில்லை நிலமடந்தை. இருப்பினும், ஒரு குயிலின் குரல் வடிவிலாவது விழிப்புற்றிருப்பாள். இலக்கணங்கள் உடைத்துக் கவிதை தருவிப்பாள். தீம்பாரங்கள் இவையென்று பொருள் தருவாள். செந்நிற மாந்தளிரில் தீம்புனல் சொட்டும். சிறு பூங்கொடிகள் கவிழ்ந்துகொள்ளும். இறகுகளிலேயே குடில் வடிவம் செய்து அமர்ந்திருக்கும் புள்ளினம்.காலை விழிப்பில், காதலியின் திருவடிவு மறைக்கும் பகுதிக் கூந்தல். இவையெல்லாம் தீம்பாரங்கள் என்று ஓதுவாள்.

கிள்ளை மொழி பேசுதல் 

கார்த்திகை,
மரப்பாச்சி பொம்மையை இறுகப்பற்றி உறங்கிய கற்கண்டு விரல்கள். திருவிழாப் பெண் கோலத்தில் வளையல்கள் அணிந்துபார்க்கக் குவிந்த மொட்டு விரல்கள். புடவைக் கடைகளில் புடவையின் சருகு ஓசையைத் தடவிப் பதம் பார்த்த பட்டு விரல்கள். சக பெண்தோழியின் கைகளைப் பிடித்து விளையாடிய பிள்ளை விரல்கள். முதியவர் கரங்களுக்குள் வெப்பம் கடத்திய கருணை விரல்கள். கோவிலின் மரக்கதவுச் செதுக்கல்களுக்கு அழகுசேர்க்கும் சிறுமணிகளைத் தடவிச்சென்ற மரகத விரல்கள். கோடிமுறை கூந்தலைச் சரிசெய்த நயன விரல்கள். பச்சை வயல் வரப்பு நெடுக நெல்மணிகளைத் தடவிச்சென்ற பால் விரல்கள். என்னைப் பற்றி எழுதும்போது மட்டும் பாரதியின் விரல்களாவது எப்படி.